Bez ruku, bez nogu, on hvata, hoda, bez očiju vidi, bez ušiju čuje.
On zna šta dohvatno je znanjem, ali Njega ne zna niko; nazvaše ga Veliko Prabiće.

(Svetašvara Upanišada III, 14)

"Polazište moje slike je kontinuum koji kao osećajno biće pulsira u sazvučju sa svetom ideja."
(Divna Jelenković, Katalog: "Slika kao sazvučje praforme i kontinuuma")

 

Od presudnog je značaja šta umetnik govori o svom radu. To, istina, uključuje dobrano subjektivan stav. Ali šta je umetnost nego krajnje subjektivan čin? I šta to znači? Njegovim dostignućem i nadilaženjem izmešta ga (se) u trascendentalnu ravan. A posle? Posle sledi razgovor sa Bogom! A posle...?

Bavljenje slikom Divne Jelenković je uvek bilo bavljenje unutrašnjim prostorom slike: najličniji unutrašnji kosmodrom. Taj prostor je prostor koji dolazi iz nutrine srca, njegovih predela; ima njegovu pulsaciju, sebe nalazi u njegovoj arhitektonici.

Težeći rasporedima koji odgovaraju njenoj unutrašnjoj prirodi, usložnjavajući jednom ponuden prostor, prelamajući ga u retrospekciji, multiplikuje ga do prvotne jednoznačnosti - gotovo do njenog ukidanja. Često se takvim postupkom išlo do brisanja nađenih struktura i šema, i uspostavljanja na njihovim tragovima novih ideograma. Posebno se to očitovalo u unošenju čiste boje (boje-zvuka) u novopronađene odnose. U tako uspostavljen red, zvukovna moć boje laserski stvara po mentalu posmatrača nove sisteme i saobrazno tome nudi u budućnosti nove slike. Već sada, tako višeslojno data, njena slika dodiruje i neke druge jezičke diskurse, moguće u arhitekturi i muzici.

Ali... Ali pre svega, u osnovi svog izraza, Divna neguje suštinu štafelajne slike u njenim uvek jednako važnim parametrima. Gestom-po-tezom, ekspresijom široke slikarske špahtle i isijavanjem boje iz ekspresije takvog poteza dobijaju se brzosvetleće i brzomisleće površine. Njene slike su svetlosne poruke, u trenu sažeta energija boje koja na psihološkom planu otvara poseban prostor. I, ma koliko se činilo da je gestualni potez pastom u njenoj slici strogo kontrolisan i kanalisan, u službi forme koja ga zatvara u praoblik, zlatno jaje - on raste i nadrasta sebe do nesluta. E, to je osnovna značajka Divnine slike. To je ujedno i dramaturgija njene slike, njen prostor, njeno bivstvo. Ono je istovremeno i scensko i rasčinjujuće, otvorena zatvorenost sklona padu koja bi mogla biti i uzdizanje. Ispunjenost pojedinačnih formi energijom do isijavanja ili praska stvara vibracije paste-boje i bojenih lazura nemerljive amplitude i čini ih živim. Slika počinje da deluje kao živi organizam, često i entitet sam sebi dovoljan.

O njenom slikarstvu može se govoriti kao celini koja nadilazi svoju estetičnost, na kojoj ova umetnica strastveno insistira. Njene slike svoj elementarni modus mogle bi naći u bilo kom konstruktivnom elementu širih urbanih celina, kako eksterijera tako i enterijera.

Ali...

Ali prostor njenih slika je i onirički, pripada području sna, arhetip-lavirint, a nije zanemarljiv ni njihov kontemplativni sloj. Zbog svega toga njeno slikarstvo slovi kao otvoreni znak, apstraktan i asocijativan istovremeno. Tu jedno iz drugog ishodi, tu se duhovne i prirodne konstelacije seku u jednoj tački, tački izviranja svake naše predstave, slike i slikine slike, odnosno IKONE.


Jagoda Živadinović