Slike na papiru Divne Jelenković
Tekst u katalogu izložbe u Galeriji Međunarodnog press centra TANJUG-a Beograd, 1994.

 

Ulaskom u magično okruženje punog kvadratnog okvira - tog simbola visokog i inicijalnog, herojskog modernizma, kao da je povodom pristupa novoj seriji slika na papiru nevelikog, kabinetskog formata, u primeru beogradske umetnice Divne Jelenković, prećutno usvojena drevna poetsko-filosofska, taoistička sentenca koja veli da "ograničiti sebe je izobilje", utoliko više što je bez mnogo spoljnih, referencijalnih podsticaja, jak kvalitativni preobražaj došao iznutra, što

se desio na sopstvenom, vec definisanom, bezmalo koncepcijski zaokruženom terenu, što je iz okruženja kompleksnog jedinstva geometrije i lirskog, ekstatičnog kolorizma, otvoreno samo jezgro imaginarnog kristala da bi se u svoj svežini i neposrednosti, intenzivnosti dejstva razrađenog rukopisa, oslobodila energija unutar tako zaokruženog obojenog polja. Suočavanje sa nizom tako predočenih, snažnom koncentracijom realizovanih plastičnih predstava, pokazaće jednu razloženu skalu emocija, generički vezanu i kontinualnu, gde niz artikulisanih poteza od kojih je svaki određen jakim energetskim nabojem i kolorističkim identitetom, učestvuje u gradnji jednog misterioznog i nedokučivog prostora, čije je čitanje uslovljeno intenzitetom obojenosti, direktnim putem, bez aluzivnihšifri i posrednika. Rad na ovoj seriji, kao neka vrsta olakšanja posle više od dekade osvajanja prostora složenijih slikarskih tvorevina, insistiranja na velikim predstavama i imaginarnim prostorima, najmanje bi mogao da se shvati kao interna stilska vežba, klaustrofobično okušavanje rukopisa, već više kao intenzivno sabiranje energija i neka vrsta rekapitulacije dosegnutog opusa. Tek će se, možda, posle ogledanja u javnom prostoru, ovaj napor, izvesno uočiti kao značajno sakupljanje energija i iznalaženje nove mere sopstvenog identiteta, utoliko više pošto je priroda ovoga unutrašnjeg preobražaja radikalna i proširena na totalni prostor slike, kao što je, prividno, u malome, do kraja izvučena nit naizgled lakog i sigurnog rukopisa, koji se, kao beskrajna i neprekinuta melodija, bez zastoja proteže u svoj kompleksnosti kretanja, od prozračnosti, do guste i pigmentom nasićene podloge i njenog diskretnog otkrivanja oštrim rezovima. U svemu ovome sačuvana je razgovetnost i puno prisustvo jednog, reklo bi se, prirodnog prostora, koji delu kao živom organizmu, obezbeđuje punu pulsaciju i dinamičnu živost, mogućnost da iz tako formiranih jezgra ova energija zaposedne i neslućeno veće dimenzije.


Dušan Đokić